جزایر ماشین‌ها

برای دیدن هر یک از نقشه‌ها روی لینک مورد نظر کلیک کنید.



تهران، جزایر ماشین‌ها، از کابوس استیلا و تکه تکه شدن جامعه توسط ماشین‌ها روایت می‌‌کند. سهم هر فرد از شهر فضای بسته یک ماشین است؛ آهن و تنهایی. در این خرد اقلیم شهری انزوا، انسان‌ها، به دوراز فضاهای باز و سبز شهری و فرسنگ ها دور از هیاهوی شهر، شب و روز را دوره می‌کنند. فعالیت‌ها از عرصه عمومی شهر به فضای بسته نیمه خصوصی ماشین‌ها انتقال پیدا می‌کند. در نتیجه، ارزش‌هایی مانند تنوع و اتصال، که می توانند در بستر دیالوگ رشد کنند، در مونولوگ راننده به مرور خشکیده می‌شوند. اگرچه آسایش اقلیمی در فضای ماشین ارتقا می‌یابد، به همان نسبت پیوندهای اجتماعی و طبیعی گسسته می‌شوند. تهران دیگر تهران نیست؛ تهران تکه تکه ای از انبوه ماشین‌ها است که هر یک، جزیره ای است بی بازگشت.

مهر ۱۳۹۶

ایده و توسعه:

نگار احمری
محمد زنجانیان
48 سال پیش